محلول حرارتی عمدتاً به توان اینورتر بستگی دارد

     با کاهش اندازه کلی اینورتر فتوولتائیک و افزایش قدرت تک ماشینی، الزامات طراحی حرارتی بیشتر و بیشتر می شود. طراح باید به طور جامع اثر خنک کننده، حفاظت، قابلیت نصب، قابلیت نگهداری و هزینه اقتصادی سیستم خنک کننده اینورتر را در نظر بگیرد. در میان آنها، قدرت تک ماشینی پایه مهمی برای طراحی راه حل خنک کننده است.

فن آوری خنک کننده اینورتر شامل خنک کننده طبیعی، خنک کننده هوای اجباری، خنک کننده مایع و خنک کننده تغییر فاز است. این تحقیق نشان می‌دهد که راندمان خنک‌کنندگی خنک‌کننده هوای اجباری 10-20 برابر خنک‌کننده طبیعی است و خنک‌سازی مایع نیز یک روش اتلاف گرما کارآمدتر است. از نقطه نظر پیچیدگی سازه و سختی اجرا، سیستم خنک کننده هوای اجباری ساده تر، اجرا آسان تر و قابل اطمینان تر از سیستم خنک کننده مایع است. بنابراین، خنک کننده هوای اجباری در صنعت منبع تغذیه ترجیح داده می شود و پس از آن خنک کننده طبیعی، خنک کننده مایع و سایر روش های خنک کننده.

هنگامی که قدرت کمتر از 20 کیلو وات است، خنک کننده طبیعی می تواند به تطابق بهینه حجم محصول، وزن و عملکرد جامع دست یابد. هنگامی که قدرت بیشتر از 25 کیلو وات باشد، چگالی جریان گرما اتلاف گرما بزرگتر است و خنک کننده هوای اجباری یک وسیله عملی اقتصادی تر و کارآمدتر است. هنگامی که توان بین 20 کیلو وات تا 25 کیلووات است، عملکرد هزینه جامع خنک کننده طبیعی و خنک کننده هوای اجباری معادل است. برای مبدل های بزرگ انرژی باد با توان چند میلیون وات، اولین انتخاب حالت خنک کننده خنک کننده مایع است.

اینورتر فتوولتائیک رشته ای عموماً در محیط بیرونی بالای 70 درجه کار می کند و اتلاف گرمای سیستم در محیط با دمای بالا تأثیر مهمی بر عملکرد و عمر محصول دارد. خنک کننده مایع، خنک کننده تغییر فاز و اشکال دیگر که عمدتاً با توجه به قدرت اینورتر انتخاب می شوند.